در جامعه ای زندگی میکنیم که هر روز بیشتر از قبل شاهد آزار و اذیت  نه تنها در برابر زنان بلکه کودکان نیز هستیم. کودکانی که از یک زندگی طبیعی در رژیم جمهوری اسلامی ایران محروم شده اند و به جای بچگی کردن، مورد خشونت ساختاری خانواده و یا  آزار و اذیت جنسی انسان های اطراف خود قرار میگیرند. نمونه ی آن شکنجه ی دو کودک بی گناه در سنندج است که توسط والدین خود محکوم به ضرب و شتم شده اند. شکنجه ای که در نهایت آن ها را با این سن کم راهی بیمارستان کرده است.  تجربه ای که در این سن کم میتواند تبدیل به تِروما شده و در آینده عواقب خطرناکی را درپی داشته باشد.  پدر که در  سیستم جمهوری اسلامی ایران به عنوان نماینده مرکز قدرت در خانواده قرار دارد، اعمال هرگونه خشونت بر دیگر اعضای خانواده را بر خود روا داشته و از آنجا که با قانون اساسی مردسالار و پیرسالاری مواجه هستیم، نه در هیچ یک از سطرهای این قانون مانعی در برابر خشونت های اعمال شده از طرف مرد دیده میشود و نه بویی از دفاع از حقوق زنان و کودکان به مشام میخورد. 

کودکان که  در بسیاری از مواقع درگیر مشکلات خانوادگی میشوند، در حقیقت ناخواسته قربانی ذهنیت اقتدارگر و دولت-ملت حتی در خانواده ی خود هستند، .بدون اینکه هیچ گونه حق تصمیم گیری برای زندگی خود داشته باشند، مجبور به قبول آن هستند. چرا که  کودکان، چه از لحاظ جسمی، روحی و حتی مالی نیز وابسته به خانواده ی خود هستند و عدم توجه به این مسائل تبدیل به واداشتن کودکان به کار اجباری، تن دادن به مواد مخدر و حتی مجبور به خودکشی میشود.

ما به عنوان جامعه زنان آزاد شرق کوردستان (کژار) هرگونه خشونت و آزار و اذیت را  علیه زنان و کودکان محکوم میکنیم. مشکلات ما در خانواده نه مشکلاتی شخصی، بلکه سیاسی-اجتماعی هستند. ریشه آن از یک سیستمی سرچشمه میگیرد که در آن هرگونه استثمار چه از نوع مردسالاری، چه طبقه ای و  چه هیراشیک را شامل میشود. بنابراین  میتوانیم مشکلات مان را نه با خشونت بلکه با آموزش،سازماندهی و ایجاد شوراهای عدالت خواهی محلی، با یکدیگر به اشتراک گذاشته و به صورت کلکتیو مانع از این همه  خشونت ساختاری شویم.

 نه به خشونت علیه زنان و کودکان

زن زندگی آزادی

جامعه زنان آزاد شرق کوردستان (کژار)

07.06.2026