مبارزات مستمر امروز، ماحصل مقاومت های دیروزی است که در زندان های ایران، از سوی شیرین علم هولی و دیگر رفقای مان صورت گرفت.
در حالی وارد شانزدهمین سالروز اعدام رفقایمان « شیرین علم هولی، فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی و علی حیدریان» می شویم که از یک سو حملات رژیم جمهوری اسلامی علیه آزادیخواهان و بویژه زندانیان سیاسی بیشتر می شود و از سوی دیگر مبارزات جامعه روز به روز گسترده تر می شود. کژار ضمن گرامیداشت یاد و خاطره ی شهدای ٩می، بیان می دارد که شهید شیرین علم هولی و دیگر یارانش، با مبارزات شان، حیات معنامند را به جامعه ارمغان دادند.
هر یک از این رفقا، گام در راهی گذاشته و  در راستای رسیدن به هدفی مبارزه کردند که بعدها در انقلاب « ژن ژیان آزادی» انعکاس یافت. شعار « ژن ژیان آزادی» را شیرین علم هولی که بر دیوار زندان نوشته بود، فلسفه ی زیستن او بود. شیرین علم‌هولی علاوه بر اینکه زندانی سیاسی بود، تصویر نسلی از زنان کورد و زنان آزادی‌خواه ایران بود که حاضر نشدند در برابر تحقیر، تبعیض و سرکوب سر فرود آورند. صدای این مبارز بعدها در خیزش‌های خیابانی ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴، دادخواهی مادران صلح و مبارز، انعکاس یافت. هم اکنون نیز مقاومت زنان سیاسی چون زینب جلالیان، وریشە مرادی، پخشان عزیزی و دیگر زندانیان سیاسی، از فرهنگ « مقاومت زندگی ست» سرچشمه می گیرد، فرهنگی که شیرین علم هولی و رفقای  دیگرمان به آن باور داشتند.
فرزاد کمانگر، معلمی بود که با اشعارو نوشته هایش ادبیات نوینی را به مبارزه در زندان وارد ساخت. ادبیاتی که در آن زندگی ارزشمندتر و معنامندتر می شود. نوشته ها و شعرهای این معلم آزادیخواه، دانش آموزانی را پرورش داد که در سال های گذشته، سرود آزادی را در کلاس درس خواندند. اعدام فرهاد وکیلی و علی حیدریان، سیاست‌مردگی جمهوری اسلامی را بیش از پیش عیان ساخت. آنها در دل مردمان پس از خویش، جاودانه تر گشتند.  زندانیان سیاسی آزادیخواه کورد، با فعالیت های شان، نشان دادند تا چه اندازه به حیاتی آزاد و دموکراتیک، باور داشته و برایش مبارزه می کنند.
تجربه دهه‌های گذشته نشان داده است که جمهوری اسلامی از مجازات اعدام به‌عنوان ابزاری سیاسی برای حفظ قدرت استفاده کرده است. از دهه‌های خونین سرکوب تا امروز، هزاران انسان به دلیل اندیشه، اعتراض، فعالیت سیاسی، دفاع از حقوق مردم و یا حتی آرزوی آزادی، با احکام مرگ روبه‌رو شده‌اند. افزایش چشمگیر اعدام‌ها، به‌ویژه پس از خیزش‌های مردمی، نشان می‌دهد که حکومت همچنان بقای خود را در سرکوب و ایجاد وحشت جست‌وجو می‌کند.
امروز، در شرایطی که نگاه جهان متوجه بحران‌ها و جنگ‌های منطقه شده، شمار اعدام‌ها در ایران رو به افزایش است و بسیاری از زندانیان سیاسی، معترضان و شهروندان در خطر اجرای حکم مرگ قرار دارند. سکوت در برابر این جنایت، تنها راه را برای تکرار آن هموارتر می‌کند.از همین‌رو کژار  از همه ی زنان، ، نهادهای مدنی، سازمان‌های حقوق بشری، رسانه‌های مستقل و وجدان‌های بیدار جهان می خواهد که در برابر این چرخه مرگ، فعالیت های خویش را در راستای توقف اعدام ها، گسترده تر نمایند.
نه به اعدام، آری به حیات آزاد
ژن ژیان آزادی
جامعه ی زنان آزاد شرق کوردستان-کژار
١٩ اردیبهشت ١٤٠٦ خورشیدی- ٩ می ٢٠٢٦ میلادی