زینب جلالیان، از جنس جسارتی است که در شکنجهی زندان نیز خم نمیشود
او اولین زندانی زنی محکوم به حبس ابد است که نه تنها از ابتدایی ترین حقوق انسانی محروم می باشد، بلکه در طول این سالها با شکنجههای گوناگونی نیز روبرو گردید. زینب در نامهی خود از این محرومیتها این گونه سخن میگوید:«طبیعتاً پس از حدود بیست سال زندگی در جایی مانند زندان، که ناچار به زندگی جمعی هستی، بیماریهای پوستی، عفونی و اختلالات روحی و روانی سراغت میآید. بدتر از همه، شرایط نامناسب تغذیه در زندان باعث بروز بیماریهای جسمی فراوان میشود. بهویژه زمانی که یک زندانی سیاسی باشی، محدودیتهای بیشتری بر تو تحمیل میکنند؛ از جمله محدودیتهای پزشکی. با وجود تشخیص پزشکان مبنی بر نیاز به دارو، هیچ رسیدگیای صورت نمیگیرد»
اما سوال اینجاست، علی رغم این همه سرکوب، سانسورو شکنجه چه چیز موجب شد که زینب به الگویی برای زنان مبارز گردد؟ مسلما مبارزات بی امانش! او نه تنها از اعدام و میلهی زندان ترسی نداشت، بلکه ترس را به دل جمهوری اسلامی انداخت. همانطور که خودش نیز بیان می دارد، او در جای درستی از تاریخ قرار گرفته است.
۲۰ سال مبارزهی پی در پی زینب در جایی که « از خویش گفتن» ممنوع و قدغن است، در مقابل سکوت سلولها به شعرِ آزادی تبدیل شده است، پس لازم است صدای زینب جلالیان باشیم.
پیام شما در این باره، نشان از مسئولیت پذیریتان در برابر همهی زنان آزادیخواه دارد. شما به عنوان کفیل سیاسی و حامی زینب جلالیان خواهید توانست که پرونده او در سطح بینالمللی مطرح نمایید
جامعهی زنان آزاد شرق کوردستان-کژار
۱۴-۰۳-۲۰۲۶
