جنگ جهانی سوم بیش از دو دهه است که طی مراحل گوناگون در بخش های مختلف خاورمیانه ادامه دارد. جنگ های فرامرزی دولت-ملت ها که مرزهای اخلاقی را نیز از بین برده، هم اکنون در حال جریان است. جنگ هایی که بوی خون میدهد و دردی از درد خلق های منطقه و بویژه زنان درمان نمی کند. آن چه که روی می دهد، خبر از دموکراسی نه، بلکه فاشیزم در منطقه می دهد. و نتیجه ی گسترش فاشیزم در منطقه، تنها وتنها نسل کشی است.
دولت ایران یکی از دولت-ملت های منطقه است که سال هاست سرکوبِ نیروهای مخالف داخلی و گسترش جنگ های برون مرزی را در پی گرفته است، سیاستی کاملا مردسالارانه و تنها در جهت تقویت پایه های حاکمیت. در این میان، منافع دولتمردان بر آحاد و اقشار جامعه، ارجحیت پیدا می کند. دولتمردانی که روزانه، فتوا و قانون و لایحه ای نو که جنسیت گرا، ملی گرا و دین گراست، صادر می کنند تا اراده ی جامعه را پایمال کنند و سکوت را بر جامعه تحمیل نمایند. باید گفت در حالیکه خود حاکمیت سعی میکند، سهمی از قدرت در منطقه را داشته باشد و برای کسب قدرت ، جوی خون به راه انداخته، بخوبی بر این موضوع واقف است در داخل، این جامعه است که حاکمیت را ضعیف نموده است. اتحاد خلق ها بویژه زنان در خیابان ، ترس به دل و رعشه بر جان حاکمیت انداخته و فریاد رسای زنان در زندان، اعتراضات مداوم و مستمرشان، حمایت، همصدایی آزادیخواهان در سطح بین المللی با فعالین زن در زندان، موجب دستپاچگی رژیم بیش از هر زمان دیگری شده است، از همینرو برای سرکوب نیروهای آزادیخواه در زندان از هیچ راهکاری سرباز نمی زند و علاوه بر سرکوب، سعی در پنهان نمودن این سرکوب ها دارد، گویی در جغرافیای سیاسی ایران، هیچ مخالفتی وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، پاسخ آن، طناب دار و سلول انفرادی است. دیدیم فشارهای جسمی، روحی و روانی و در عین حال صدور و اجرای حکم اعدام در طول یک سال گذشته، روز به روز گسترش یافت، اما هیچ کدام از این فشارها و شکنجه ها بر روحیه زنان مبارز در زندان تاثیر نگذاشت. رفیق مان وریشه مرادی یکی از زنان پیشاهنگ زندان است که از مرداد ماه سال 1402 دستگیر شده و هم اکنون در زندان اوین محبوس است. در طول این مدت او تحت شکنجه های روانی قرار گرفت و از ملاقات با وکلا و خانواده اش محروم است، اما علی رغم تهدیدها، شکنجه های بسیار همواره سعی نموده که صدای خود و دیگر زندانیان سیاسی را به جامعه برساند. او بارها در اعتراض به حکم شریفه محمدی و پخشان عزیزی، نامه هایی منتشر کرده و در کنار تمام زنانی بود که خطر مرگ« حال بهر نوعی» آنان را تهدید می نماید و خواهان توقف اجرای احکام اعدام گردید. در همین راستا در روز جهانی مبارزه با اعدام ، در نامهای از زندان اوین خطاب به «جامعهی آزاد و نهادهای بینالمللی» نوشت: برای مطرح کردن وضعیت موجود و در عین حال در برابر ستم های تحمیل شده به آزادیخواهان دست به اعتصاب غذای نامحدود می زند. این اعلان موضع به منظور مقابله با کمرنگ شدن کشتارهای داخلی و اعدامهای صورت گرفته در لابلای کشتارهای ناشی از جنگ است.
رفیق مان وریشه مرادی، صدای جامعه و بویژه زنان درد کشیده ای است که روزانه با تهاجمات بسیاری از سوی جمهوری اسلامی مواجه می شوند، در عین حال صدای همه ی زنانی است که در مسیر دستیابی به آزادی گام نهاده اند، صیانت از وریشه، صیانت از صدای آزادیخواهی زنان است. همچون جامعه ی زنان آزاد شرق کوردستان«کژار» از زنان فعال و مبارز، جامعه ی آزادیخواه گروەها، نهادها و سازمانهای بینالمللی خواستاریم که از موضع رفیقمان صیانت به عمل آورند و با حمایت از او، صدای وریشه باشند، تا پایانی بخشند بر سیاست های غیر انسانی اعدام و اجازه ندهند جمهوری اسلامی، بنام جنگ برون مرزی، بر جنایات داخلی پرده بپوشاند
جامعه ی زنان آزاد شرق کوردستان-کژار
14.10.2024 میلادی
